معیار ارزیابی رابطه

بدون دیدگاه Share:
معیار ارزیابی رابطه

متر و معیار و محک هر رابطه‌ای” کاری، فامیلی، ازدواجی، والد فرزندی و… ” این است که آن رابطه موجب می شود فردی عاقلتر مهربانتر آرامتر شوم یا در باتلاق استرس و اضطراب و خشم بیفتم؟
یکی از ایرادات بزرگ فرهنگی ما این است که در ارتباط بودن را، بدون لحاظ کردن کیفیت و عواقب آن، توصیه و ترویج و تبلیغ می کنند!
در حالی که شما زمانی قرار است لطف کنید و به دیدار من بیایید، که من موجب شوم بهترینِ خود را بروز دهید. از خودتان بودن لذت ببرید. نگرانی قبل، حین و بعد از حرف زدن، نداشته باشید.
احساس صمیمیت کنید یعنی اول حرفتان را بزنید، بدون هیچ سانسور و ملاحظه‌ای، و بعد از بیان، خودتان با خیال راحت اگر لازم دانستید تصحیح و ویرایش کنید.
باهم بودن فقط وقتی خوب است که بتواند از هر دوی ما انسان‌های بهتری بسازد. وقتی‌که کمک کند در عین اینکه خودمان هستیم در کنار دیگری کامل‌تر شویم و به زندگی‌مان عمق، معنا و شادمانی بیشتری ببخشیم.
رابطه‌ای که این‌طور نباشد و به ما آسیب بزند را باید در کمال ادب و احترام کنار گذاشت.
فرض کنید بشنوید که یک مرد یا زن یا فلان فامیل هر روز مقداری سم در غذای خانواده می‌ریزد. می‌پرسید: چرا مانع نمی‌شوید؟
می‌گویند: خب زشت است، ناراحت می‌شود اگر مقاومت کنیم.
نظرتان درباره‌ی عقلانیت و واقع‌بینی چنین فردی چیست؟
چند نفر از ما به طرز آشکاری در معرض رفتارهای آسیب‌رسان این‌چنینی به روانمان هستیم و با همان توجیه بالا هیچ اقدامی در جهت حل مسئله نمی‌کنیم؟
راستی آسیب‌های جسمی مهم‌تر است یا روان؟ روان مختل شده آیا جسم را هم نابود نمی‌کند؟
از با هم بودن های اجباری و فرمایشی و مراسمی و موسمی پرهیز کنیم تا حال خود و دیگران را بد و بدتر نکنیم.
انسان در مسیر سلامت روان می داند که انسان به ارتباطات مفید سالم شاد غیرسمّی نیاز دارد نه هر ارتباطی.

اگر “خوب هم را بالا می‌آوریم” ارتباطمان مفید و برنده برنده برنده است.

 

احسان رضاپور لرکی

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *