بهبود مدیریت توجه با مینیمالیسم دیجیتال

بدون دیدگاه Share:
مینیمالیسم دیجیتال

به قول محمدرضا شعبانعلی عزیز ما در عصر پریشان فکری به سر می بریم. عصری که از همه جهات تحت هجوم عناصری هستیم که توجه ما را نشانه گرفته و سعی در جلب توجه ما دارند. خاصه که امروز با پیشرفت موبایل ها و گسترش شبکه های اجتماعی این جدال شکل نابرابری به خود گرفته است.

مهمترین معیار جهت سنجش عملکرد و رفتار، پرسش کلیدی ” خروجی این کار چیست؟” است. در استفاده از شبکه های اجتماعی شاید طرح این پرسش بتواند جایگاه ما را در جدال با این راهزنان توجه مشخص کند.

در کتاب مینیمالیسم دیجیتال نوشته کال نیوپورت می خوانیم که کاهش استفاده از لوازم الکترونیکی، موبایل و شبکه های اجتماعی و جایگزین کردن آن با کارهای مفید و خلاقانه تاثیر شگرفی بر زندگی افراد خواهد داشت. در تایید این مورد شاید مرور زندگی دو هفته ای اخیر (جایی که ارتباط ایران با جهان خارج به واسطه قطع اینترنت مختل شده بود و زندگی مدرن به ناچار در مینیمالیسم ترین حالت خود قرار گرفته بود) مشخص کرد که می توان بدون موبایل هم زندگی کرد. می توان بدون بازی های آنلاین هم سرگرم شد و با بی خبری از سلبریتی های اینستاگرامی، گروه های واتساپی و کانال های تلگرامی چیز خاصی را از دست نخواهیم داد.

شاید همین مورد هم باعث شد تا اقبال به کتاب (هر چند اندک)، دید و بازدیدها، تفکر در مورد اهداف فردی، زندگی مشترک و معنای زندگی بیشتر شود. جایی که ما به واسطه همین بمباران راهزنان توجه، مهارت تفکر نقاد، اندیشیدن خلاق و شاید به طور کلی فکر کردن را از دست داده ایم.

مخالف فضای دیجیتال و شبکه های رسانه ای نیستم، بلکه موافق استفاده درست آن هستم. شاید وقت آن رسیده تا استفاده چند ساله خود را مرور کنیم و ببینیم آیا خروجی استفاده از این ابزارهای پریشان فکری (موبایل، شبکه های اجتماعی، بازی و…) متناسب با هزینه ای که بابت آن پرداختیم (عمر ما) بوده است یا خیر؟

میثم طاهری

مطالب مرتبط